BİRAZ DA KENDİM İÇİN
Son zamanlarda kendimle ilgili fark ettiğim bir şey var: Yeni şeyler öğrenmek, bir şeylerle uğraşmak ve kendimi geliştirmek bana gerçekten iyi geliyor. Üstelik bunu yalnızca mesleğimle ilgili düşünmüyorum. Öğrenmek istediğim, merak ettiğim o kadar çok şey var ki bazen hangisinden başlayacağımı bilemiyorum.
Mesela piyano çalmayı öğrenmeyi çok istiyorum. Hatta şan eğitimi almak da ilgimi çekiyor. Şarkıcı olmak gibi bir düşüncem olduğundan değil. :) Ses tonumu seviyorum ama onu daha bilinçli kullanabilmek, nefesimi kontrol etmeyi öğrenmek, özellikle ders anlatırken daha güçlü ve doğru konuşabilmek istiyorum. Bir de kendi kendime piyano çalıp birkaç şarkı söyleyebilmek hoşuma giderdi.
Tezhip sanatı da son zamanlarda ilgimi çeken alanlardan biri. Yapılan çalışmalardaki ince detayları izlemek bile keyif veriyor. Örgü örmeyi de seviyorum. Hatta bir süre önce ördüğüm amigurumi bebeğin elbisesi hâlâ yarım duruyor. Bir de yakında doğacak olan kuzenimin bebeğine küçük bir oyuncak örmek istiyorum. Bakalım hangisine ne zaman sıra gelecek. :)
Bir diğer isteğim de İngilizcemi geliştirmek. Aslında okul yıllarında İngilizcem fena değildi ama sonrasında yeterince üzerine düşmedim. Şimdi yeniden öğrenmek istiyorum. Mesela yabancı bir şarkıyı dinlerken sözlerini anlayabilmek bile beni heyecanlandırıyor. Bir de çok sevdiğim Agatha Christie'nin Hercule Poirot karakterini canlandıran David Suchet'nin Poirot and Me adlı kitabını okumak istiyorum. Ancak kitap İngilizce olduğu için şu an rahatça okuyabileceğimi düşünmüyorum. Böyle şeylerle karşılaştıkça İngilizce öğrenme isteğim daha da artıyor.
İleride yüksek lisans yapmak da hedeflerim arasında. Belki bunların hepsini hemen gerçekleştiremeyeceğim. Özellikle okul, çocuklar ve ev işleri arasında zaman ayarlamak her zaman kolay olmuyor. Ama artık sürekli “Çocuklar biraz daha büyüsün, şu dönem geçsin, sonra başlarım.” diyerek ertelemek de istemiyorum.
Çünkü geçmişe dönüp baktığımda bazen kendimden gereğinden fazla fedakârlık yaptığımı, aslında kendime ayırabileceğim zamanı başka şeylere harcadığımı düşünüyorum. O zamanlar için kendime kızmıyorum ama bundan sonrasını biraz daha farklı geçirmek istiyorum.
Dört yıl kadar aktif olarak çalışmadıktan sonra yeniden okula dönmemin de bu düşüncelerimde büyük etkisi oldu. Çocuklarımla ilgilenmek için isteyerek evde kaldım. Mutsuz olduğumu söyleyemem ama zamanla hayatımın sürekli aynı işlerin etrafında döndüğünü hissediyordum. Çocuklar, ev işleri, temizlik, uyku... Sonra yeniden aynı döngü. Üstelik bu sorumlulukları paylaşmak her zaman mümkün olmadığında insan kendini biraz sıkışmış hissedebiliyor.
İşe dönmeden önce hem evdeki sorumlulukları hem de farklı sınıf seviyelerindeki dersleri bir arada yürütebilir miyim diye çok düşünüyordum. Kendime pek güvenemediğim zamanlar oldu. Oysa başladıktan sonra düşündüğüm kadar zorlanmadığımı, hatta eskisinden daha enerjik olduğumu fark ettim.
Sanırım işimi gerçekten özlemişim.
Öğrencilerimle bir arada olmayı, onlarla konuşmayı, bazen eğlenmeyi, bir şeyler öğretmeyi seviyorum. Okulumdaki öğrencilerimle kurduğum iletişim de beni ayrıca mutlu ediyor. Üstelik annelikten sonra öğretmenliğe bakışımın biraz değiştiğini düşünüyorum.
Eskiden akademik başarı benim için daha ön plandaydı. Şimdi ise özellikle matematik gibi pek çok öğrencinin çekindiği bir derste, çocukların kendilerini rahat hissetmelerini çok önemsiyorum. Elbette derslerimizi yapıyoruz, sorular çözüyoruz, tekrarlar yapıyoruz. Ama matematiği yapamadıkları için benim gözümde daha az değerli olmadıklarını bilmelerini istiyorum.
Bazen öğrencilerimin yeterince çalışmadığını gördüğümde onları uyarıyorum. Sonra kendi öğrencilik yıllarımı düşünüyorum. Biz her zaman sorumluluklarımızı eksiksiz yerine getiriyor muyduk? Hiç mi çalışmak istemediğimiz, zorlandığımız zamanlar olmuyordu? Biraz da onların tarafından bakabilmek gerektiğine inanıyorum.
Kendi çocuklarım için de benzer şeyler düşünüyorum. Elbette başarılı olmalarını isterim ama her şeyden önce sağlıklı, sorumluluk sahibi ve iyi insanlar olmaları benim için daha önemli.
Geçenlerde Utkan'la Lego yaparken küçük bir olay yaşadık. Bir düzenek kuruyorduk; toplar kaydıraklardan geçerek ilerliyordu. Yapım kılavuzuna bakıp parçaları birleştirmek epey uğraştırdı. Üstelik bir kez tamamladıktan sonra kızım yaptığımız düzeneği bozdu ve yeniden başlamak zorunda kaldık. Okuldan da yorgun gelmiştim. Bir noktada iyice bunaldım ve “Utkan, git babana yaptır, ben artık yapmayacağım.” dedim.
Sonra birden düşündüm: Şu anda ona ne öğretiyorum?
Bir şey zor geldiğinde hemen vazgeçmeyi mi? Yapamadığımızda başkasına bırakmayı mı?
Fikrimi değiştirdim. “Yok Utkan, vazgeçmiyoruz. Bir şekilde yapacağız.” dedim. Ve sonunda yaptık. :)
Küçücük bir olay belki ama benim için anlamlıydı. Çünkü çocuklara yalnızca söylediklerimizle değil, davranışlarımızla da örnek olduğumuzu düşünüyorum.
Aslında kendim için de böyle bir yaklaşımım var. Yaptığım bir yemek bazen daha güzel olduğunda nedenini anlamaya çalışırım. Bir şeyi daha iyi yapmanın yolunu aramak hoşuma gider. Bu, her konuda mükemmel olmak istediğim anlamına gelmiyor. Yalnızca yapabildiğimin biraz daha iyisini yapmaya çalışıyorum.
Tabii ki insanın her anını çalışarak, öğrenerek ya da kendini geliştirerek geçirmesi gerekmiyor. Bazen dizi izlemek, sohbet etmek, hiçbir şey yapmadan oturmak da güzel. Benim sevmediğim şey, bütün hayatın yalnızca bunlardan ibaret olması. Öğrenebileceğimiz, deneyebileceğimiz, belki de çok seveceğimiz bunca şey varken kendimizi sürekli ertelemek bana pek cazip gelmiyor.
Şimdilik önümde gerçekleştirmek istediğim pek çok şey var. Belki hepsine zaman bulamayacağım, belki bazılarını denedikten sonra vazgeçeceğim. Ama artık kendime daha fazla fırsat vermek istiyorum.
Çünkü insanın kendini geliştirmesi için her şeyi baştan değiştirmesi gerekmiyor. Bazen küçük bir adım atmak, yeni bir şeye başlamak ya da zorlandığında hemen vazgeçmemek de yeterli.
Benim için önemli olan, olduğum yerde kalmak zorunda olmadığımı bilmek.

Yorumlar
Yorum Gönder